Türkiye’de Akıllı Kent Olma Eğiliminin Az Gelişmişlik Bağlamında Değerlendirilmesi: Ampirik Bir Analiz [Planning]
Planning. Baskıdaki Makaleler: PLAN-01346 | DOI: 10.14744/planlama.2021.01346  

Türkiye’de Akıllı Kent Olma Eğiliminin Az Gelişmişlik Bağlamında Değerlendirilmesi: Ampirik Bir Analiz

Suat Tuysuz1, Ahmet Yazar2, Muge Manga3
1Erzincan Binali Yıldırım Üniversitesi, Fen-Edebiyat Fakültesi, Coğrafya Bölümü
2Erzincan Binali Yıldırım Üniversitesi, İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi, Siyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi Bölümü
3Erzincan Binali Yıldırım Üniversitesi, İktisadi İdari Bilimler Fakültesi, İktisat Bölümü

Dünya nüfusunun yarıdan fazlası kentlerde yaşamaktadır. Bu durum kentler üzerinde ciddi bir baskı oluşturmaktadır. Bu baskının ortadan kaldırılması kentlerin sürdürülebilirliği açısından önemli olduğu kadar kentsel yaşam kalitesinin artırılması açısından da önemlidir. Bu çerçevede akıllı kent modeli, hem kentlerin sürdürülebilirliği hem de kentsel yaşam kalitesinin artırılması açısından son yıllarda giderek artan bir biçimde kullanılmaya başlamıştır. Söz konusu model, teknolojinin kullanılması yoluyla bahsedilen sorunların üstesinden gelmeyi amaçlayan bir çerçeveye sahiptir. Öyle ki bu model, hem dünyada hem de Türkiye’de üst ölçekli politika belgelerinde de işlenmeye başlamıştır. Ancak akıllı kentin bileşenlerini oluşturan beşeri ve fiziki unsurlar, mekânsal olarak farklılıklar arz etmektedir. Bu da akıllı kent modelinin her yerde aynı ölçüde etkin olamayacağına ilişkin bir soruna işaret etmektedir. Bu bağlamda bu çalışma, teknolojik altyapı, beşeri sermaye ve yönetişim yapısı gibi akıllı kentin en önemli bileşenleri olarak kabul edilen değişkenlere dayalı olarak Türkiye’de düzey 3 (il) bölgelerinin akıllı kent olma eğilimini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Bu amacı gerçekleştirebilmek için söz konusu değişkenlere kümeleme analizi uygulanmıştır. Analiz neticesinde Türkiye’de akıllı kent olma eğilimi açısından birbirinden farklılaşan beş farklı kümenin olduğu ortaya konulmuştur. Elde edilen bulgular, gelişmişlik düzeyinin farklılaşmasıyla paralel olacak biçimde akıllı kent uygulamalarının her bölgede aynı ölçüde etkin ve verimli kullanılamayacağına işaret etmektedir.

Anahtar Kelimeler: akıllı kent, bilgi ve iletişim teknolojileri, az gelişmişlik, bölgesel farklılaşma


Assessment of Tendency to Become a Smart City Among Turkish Cities in the Context of Underdevelopment: An Empirical Analysis

Suat Tuysuz1, Ahmet Yazar2, Muge Manga3
1Erzincan Binali Yıldırım University, Faculty of Science And Letters, Department of Geography
2Erzincan Binali Yıldırım Üniversitesi, Faculty of Economics And Administrative Sciences, Department of Political Science and Public Administration
3Erzincan Binali Yıldırım Üniversitesi, Faculty of Economics and Administrative Sciences, Department of Economics

More than half of the world's population lives in cities. This puts serious pressure on cities. Eliminating this pressure is important for the sustainability of cities, as well as for improving the quality of urban life. In this context, the smart city model has utilised in recent years in terms of both urban sustainability and improving the quality of urban life. The model has a framework aimed at overcoming the mentioned problems through the use of technology. So much so that this model has started to be processed in upper-scale policy documents both in the world and in Turkey. But the human and physical entities that make up the components of the smart city differ spatially within counrty. This, in turn, points to the problem that the smart city model cannot be equally effective everywhere. In this context, this study aims to demonstrate the trend of NUTS 3 regions in Turkey to be smart cities based on variables that are considered the most important components of smart city such as technological infrastructure, human capital and governance structure. In order to achieve this goal, cluster analysis was applied to these variables. As a result of the analysis, it has revealed that there are five different clusters in Turkey that differ from each other in terms of the tendency to be a smart cities. The findings indicate that smart city applications cannot be used equally effectively and efficiently in each region in parallel with the differentiation of the level of development.

Keywords: smart cities, information and communication technologies, underdevelopment, regional differentiation




Sorumlu Yazar: Suat Tuysuz, Türkiye


ARAÇLAR
Yazdır
Alıntıyı İndir
RIS
EndNote
BibTex
Medlars
Procite
Reference Manager
E-Postala
Paylaş
Yazara e-posta gönder

Benzer makaleler
Google Scholar




 
Copyright © 2020 TMMOB
Bu sitenin tüm hakları Şehir Plancıları Odası İstanbul Şubesine aittir.