Metropol Çeperinde Kök Salmak: Organik Tarımın Sosyal Pratik Olarak Yerleş(tiril)me Girişimleri

Bu çalışma, metropol çeperinde organik tarımın sürdürülebilirliğini sosyal pratik teorisi ve eleştirel realizm bakış açısıyla incelemektedir. Bu çalışmanın temel savı; organik tarımın devamlılığı sadece bireylerin tercihi ya da politikalara bağlı değildir. Organik tarımın devamlılığı bireyler tarafından gerçekleştirilen rutinleşmiş davranışlar haline gelmesine bağlıdır. Bu bağlamda makalenin amacı organik tarımın sosyal pratik olması için etkili olan faktörleri anlamaktır. Ampirik bulgular, Bursa’nın metropol çeperinde organik tarımı şekillendiren dört temel dinamiği ortaya koymaktadır: (1) sözleşmeli üretim modelleri, (2) kamu destek mekanizmaları ve kurumsal etkileşim, (3) kolektif öğrenmenin varlığı ya da yokluğu ve (4) kentten kırsala göç eden yeni bir üretici profilinin ortaya çıkışı. Firmalar aracılığıyla veya kamu projeleriyle gerçekleşen geçişlerde, çiftçilerin gündelik pratikleri, organik tarımın gerektirdiği bilgi, beceri ve maddi kapasiteyle uyumsuzluk göstermektedir. Bu durum uzun vadede çiftçilerin organik tarıma devam etmesini zayıflatmaktadır. Buna karşın gündelik pratikleriyle uyumlu olan çiftçiler, organik tarıma devam etmektedir. Sonuç olarak geliştirilecek politikalarda, organik tarımın yaygınlaşması ve devamlılığı çok boyutlu ve ilişkisel bir süreç olarak ele ele alınmalı ve yerel bağlama özgü müdahaleler geliştirilmedir.

Anahtar Kelimeler: Bursa, kent çeperi, organik tarım, sosyal pratik teorisi, sürdürülebilir tarım.

Taking Root in the Peri-Urban Area of Bursa: Embedding Organic Farming as a Social Practice

This study analyses the processes of adoption and sustainability of organic farming in the metropolitan periphery based on Social Practice Theory (SPT) and Critical Realism. The empirical study conducted in the province of Bursa, employs both quantitative and qualitative methods. The main argument of this study is that the sustainability of organic farming does not depend solely on individual preferences of policies. The sustainability of organic farming depends on it becoming a routinized behaviours that are shared by individuals. In this context, the aim of the article is to understand the factors that enable organic farming as social practice. The findings indicate that four main dynamics shaping the development of organic farming in Bursa: Contract farming, public projects, collective learning, and entrepreneur farmer. In transitions initiated by firms or public institutions, farmers’ everyday practices are not aligned with the knowledge, skills, and materials required for organic farming practice. In contrast, farmers whose everyday practices are aligned with the requirements or organic farming are more likely to sustain it. In conclusion, sustaining organic farming requires more than access to markets or financial support. In conclusion, the diffusion and sustainability of organic farming should be understood as a multidimensional and relational process, and policy interventions should be designed according to local contexts.

Keywords: Bursa, peri-urban, organic farming, social practice theory, sustainable farming.